נאטורליך'ס טאגבוך פון די קאנטרי

די גאסען שפרידעלט מיט בחור'ליך וואס קומען אהיים פראווען דעם בין הזמנים אינטער די מאמע'ס פארטוך. די ישיבה מיז זיך שליסען ווייל די מגידי שיעור העלפען געפערליך ארויס אין שטוב, אהאא- הלוואי מיין בעל הבית פארשטייט אויך אזוי.
די מאמע באטראכט דאס קליין בערדעל וואס האט שוין אנגעהויבען שפראצען פון איר קנאק יאנקעל זי זאגט אים "נו חיים יאנקעל גיי מאך דיר א שיעור מיט א חבר און דריי זיך נישט אינטער די פיס". מען פאקט אויס די שמיציגע חאלאטען און די ספרים, אי"ה אויף ווידער זעהן צויי וואכען נאך סוכות.
ער מאכט נוי סוכה ביז אינמיטען די נאכט, שטייט אויף שפעט און ווערט אנטרינען פון די אויגען איידער די מאמע קען אים בעטען ער זאל אהיים ברענגען צוויי דאזען אייער מיט א מילך פון גראסערי נאכען דאווענען, קומט אהיים שפעט נאכמיטאג מיט'ן אויסרייד אז דער שיעור האט זיך פארצויגען און די מאמע קוועלט אז דער בענאק האט זיך אויסגעריבען און די הויכע שכר לימוד צאהלט זיך אויס, ביי די זעכצען איז ער געווארען צו לייט. די שכינים זאגען "ער עט מערצעשעם קענען א חתן ווערען ביי די זיבעצען און דריי פערטעל".

דער פארמאסי, מיין אינשארענ'ס אגענט ווי אלע מוסדות פון ארץ ישראל, ארגענטינע און דאהי האבען שוין געשיקט דעם נייעם לוח, אטייל שיקען אין א פלאסטיק מען זאל עס קענען טראגען און באד, אנדערע מיט א מאגנאט פאר'ן פריזשדער, צו א נויט לייגען מען היינט אריין א לוח און אלע צייטונגען. יעצט האבען מיר גענוג לוח'ס צו הענגען אויף יעדע טיהר און אפילו אין בית הכבוד, מען זאל שטענדיג וויסען ווען ס'איז דער עלות און די שקיעה, בקרוב וועט איינער שיקען אין פארום פון א באמפער סטיקער.
איין מוסד בין איך שטארק מכיר טובה, זיי לייגען צו יעדעס יאר א קליין ענוועלאופ מיט א סטעמפ דערויף, אייביג קומט עס אן פונקט ווען ס'איז מיר אויסגעגאנגען די סטעמפ'ס. יישר כח פון טיעפען הארצען, דער אייבערשטער זאל אייך באצאלען כפל כפלים.
מושי'לע פרעגט צו אפשר האבען אטייל אנדערע זמנים.
דאס ערשטע קוק איך אלע יאר צו חנוכה וועט האבען איין אדער צוויי שבתים, היי יאר וועט נאר זיין איין מוצאי שבת פארטי, איך האב שוין גערופען די שוויגער פארציילען די בשורה, איך ווייס זי פריידט זיך זייער דערצו. דערנאך קוק איך ווען מיין פרוי'ס געבורט'ס טאג געפאלט. אז איך פארצייכען עס אין מח וועל איך מיט ג-ט'ס הילף דורך לעבען דאס יאר אין פרידען.

דער שמש האט שוין אויפגעהאנגען די צעטלען אז זונטאג וועט מען זאגען סליחות אום 5 אזייגער, עס האט נאך נישט פאסירט אז דער רב זאל קומען צייטליך אבער דער צעטעל איז נאך פון אלטען רבי'ן וואס האט יא אכט געגעבען אז מען זאל נישט אויף אים דארפען ווארטען. איינער פרעגט דעם שמש, וואס פאר-א-גיט יאר ער שרייבט נישט ארויס 5:30, ער פארענטפערט דעם רב, דער 0 אויפען טייפרייטער איז צובראכען.

אונזער שוהל'כעל ווערט צוגערישט צו די הייליגע טעג, די טישען ווערען מער צינויפגעריקט מען זאל קענען אריין קוועטשען נאך א באנק לכבוד די מכובדים וואס קומען אהער נאר אויף די הייליגע טעג, און נישט ווייל מיר האבען עפעס חזן קווארטין פאר א חזן, נאר ווייל ביי זייער וועכענטליכער שוהל ענדיגט מען שפעט. די ראשי קהלה זאגען עס איז אלעס כדאי, זיי זאגען צו א חודש נר למאור ביים מי שבירך, א צווייטער איז מנדב נייע האנטוכער פאר די מקוה, צוזאגען און ליעב האבען קאסט נישט קיין גרייצער –זאגט די מאמע-. איין אזא "וואנע-בי" עושר האט פאריאר געמאכט מי שבירך'ס פאר די גאנצע משפחה, פון א צעטיל האט ער באפוילען דעם גבאי'ן צו פארלייענען די נעמען פון אלע קאזינ'ס פון בעלגיע און חיפה, אפילו פאר'ן 4 טאגיק קינד, א נעפיו פון אויסטראליע וואס האט נאך נישט קיין נאמען האט ער געזאגט "איך מיין מען וועט אים רופין מנחם נאכען זיידען קענסט אים אויך מאכען א שבירך". ווען ער זאל שנדר'ן איין דאללאר פאר יעדען נאמען וואלט איך נישט געדארפט דינגען א פרויען זיץ.

די רעבעצין האט באוויזען דאס אומגלויבליכע, דאס ווייב מיינע האט איר אייגען זיץ, איך בין געגאנגען בודק זיין אין ווייבער שוהל, עס שטייט קלאר און דייטליך מיט סידור אותיות מרס. יאנקעל לעצטערנאמען. איך האב איר געזאגט אז כ'האב איר געקויפט א אייגען זיץ דאס איז א מתנה לכבוד יו"ט, זי זאל עס ניצען פאר שהחיינו, איך זאג איר א אייגען זיץ איז א שטייגער ווי מען קויפט א חלקה אויפ'ן בית עולם. האט זי זיך באליידיגט און איבער פארציילט די שוועסטער, די שוועסטער האט איר געטרייסט אז קויפען א אייגען חלק איז א סגולה צו אריכת ימים. זי איז אזוי עקסיידעט צום אייגען שמאהלען צוזאם-לייג בענקעל אז זי וויל קומען אויך צו סליחות.

די ווייבער גרייטן אן גענוג פאפיר אין די סליחות צו האבען ווי אריין ווישען די טרערען. אלס קינד געדענק איך, ס'האט פאסירט אז די באבע איז געבליבען צו שחרית נאך סליחות, פון גרויס פרייד אז זי גייט קענען הערען שופר נאכ'ן דאווענען. ווען דער זיידע האט געחוזקט דערפון האט זי געזאגט אז זי וואלט אפילו געדאווענט פאר'ן עמוד מ'זאל איר נאר לאזען. איך האב זייט דעמאלס געוויצעלט מיט דע באבע זי זאל חזנ'עצען, אויב זי האט אמאל פרובירט האב איך איר געזאגט זי מיז אנטוען א גארטעל מיט א קוטשמע, אנדערש איז מען נישט יוצא .



און יעצט. פארצייל איך אייך דא בסוד סודות, קיינער טאר נישט וויסען.
עס איז דא א שטיקעל רעדע אז דער אמעריקאנער חלום זאל פארווירקליכט ווערען ביי אונז אין די משפחה, א אייגען הויז. יא איר הערט גיט, עס קלינגט פרעמד, די האנט ציטערט שרייבענדיג, אבער מען רעדט דערפון אין גרויסען. מצוה גוררת מצוה, קאנטרי גוררת הויז. מיין רב וואלט מיך שוין געמוסרט היום אומר לו גיי אין קאנטרי ומחר קויף א הויז. אבער ער ווייסט כשאני לעצמי, מיר איז גיט א געצעהלט אין פרייען פעלד. פארשטייט זיך ווילאנג עס איז דא א "די עס על" קאנעקשען מיט ווארימע קאווע און א דאכענע.

אייגענטליך רעדט מען שוין דערפון זייט מיר קענען זיך, זי רעדט שוין דערפון זייט מיר האבען זיך געטראפען דאס צווייטע מאהל אלס חתן כלה, דאן האט זי שוין געפרעגט צו איך בין א סיטי-פערסאן אדער די סובורב'ס. איר רייץ צו האבען א אייגען הויז שטייגט ממש פון טאג צו טאג, איטלעכ'ס מאל א פריינד קויפט א דירה איז זי גארנישט אזוי פרייליך נאר עס ערוועקט זיך נאכאמאל דאס אינערליכע באגער פון האבען א אייגען פאסט קעסטעל.
ביז דערווייל איז גארנישט אייגענס, דער קאר איז נאך נישט אויסגעצאהלט, די סוכה וואס כ'האב איז געירש'נט פון גרויסען ברידער ער זאגט ער וועט עס צוריק נעמען ווען ער מאכט חתונה. נאר די צוריסענע שיך מיט אלע בילל'ס איז אייגענ'ס אבער איך וואלט זיי גערען אייך אהין געגעבען. יעצט האט זיך אינטער געריקט עפעס וואס איך וויל נאך נישט רעדען דערפון, צוליב א בייז אויג. ביז ווען איך זעה נישט מיין נאמען אויפ'ן טיהר אויף א הילצערנעם בלעכעל, דע וואס מען מאכט נאר אין מאה שערים.
טאמער הער איך צוריק דערפון אין די גאס ווייס איך אז מען קען אייך נישט געטרויען.

דער בעה"ב קלינגט פון בני ברק אלע צוויי שעה, היינט וויל ער וויסען אויב עס קומען טשעק'ס אין די פאסט, נעכטען פרעגט ער וועלכע קאמפאני'ס שיקען געלט און אויב איך מאך יעדען טאג די דעפאזיט'ס, איין טאג האב איך אים געטשעפעט אז כ'האב אוועק געשיקט אפאר גוים. א צווייט מאל צימבעל איך אים צו ער וואלט מיר געוואלט שיקען א אתרוג פון ישראל, ער נעמט אלעס אן בתמימות.
ער זאגט ער האט אריין געווארפען מיין קוויטעל ביים אר"י הקדוש און ביי נאך צדיקים. און ער האט מיך אפילו מזכיר געווען ביי זיין רבי'ן לכבוד ניי יאר. איך זאג אים אז דאס ווארימקייט וואס איך האב געשפירט שבת ביי נשמת איז זיכער דעם רבי'ן צו פארדאנקען. זאגט ער, אז ער האט מיך מזכיר געווען ערשט מוצאי שבת.
פרייטאג זאג איך אים:
אדוני המלך, עס האט זיך געמאכט א געלעגענהייט, איך פאר מוצש"ק אויף אומאן !!!
וואס זאגסטע? לאזט אלעס איבער און פארסט? ווי קענסטו אזוינס טוען? די ביסט אפילו נישט א אומאן גלייבער?
פארוואס דען נישט? איך האב א נדבן פאר'ן טיקעט, א ברעסלאווער פעטער צאהלט עס. סארי, באט איך וויל זייער פארען.
אבער די לייגסט דאך מיר צוגרינד די ביזנעס, איך בעט דיר יאנקעל האב רחמנות.
וואס זאל איך טוען? איך דארף א עצה פון ר' נחמן צו איך זאל קויפען א דירה? אפשר וועט ער אפילו געבען צו שטייער.
יאנקעל לאז דיך ארויס, ר' נחמן וועט נישט אויפשטיין פון קבר גיבען עצות.
אוי וואס טו איך דא? איך קרעכצע שווער, איך אטעם הויעך, אקעעעי א ברירה האב איך? פאר'ן בעה"ב וועל איך צוליב טוען, אבער איך וויל דער בעה"ב זאל עס גיט געדענקען, אזא געלעגענהייט מאכט זיך נישט יעדען טאג. איך געב אויף ר"ה אין אומאן.
אוודאי יאנקעל, ביזט א צדיק, כ'וועל דיר שטארק מכיר טובה זיין, יאנקעל קויף די דירה איך וועל דיר העלפען אבער זעה צו האלטען דאס געשעפט אין די ראמען. איך וועל דיך באלוינען.
ער גרויסט זיך יעצט זיכער ביי זיינע פריינד אין ביהמ"ד אז ער האט מיך ארלעדיגט.

איך דארף איינקויפען אויף ראש השנה, מילגרוים, נייע מעסער, טיקעט'ס פאר די פלעי חול המועד, פייגען פאר שהחיינו, די העמדער פון קלינער'ס. רויטע עפעל. די ליסטע וואקסט און די קעשענע ווערט מאגער, די געברויכען זענען קע"ה גרויס, און דאס גרינס לאזט זיך אויס. די קינדער דארפען שיך, דער בוטשער וויל געלט.

די רעבעצין האט שוין ארויף געלייגט דאס ראש השנה פרוכת, די לייבען אויפ'ן ווייסען ארון קודש קוקען אויס מער שרעקעדיגער ווי די בלויע פון א גאנץ יאר. זי זאגט באפעלעריש דעם שווארצען קוימען קערער, "קליען אפ גוד, ביג האלעדעי טאמארוי", זי לייגט אריין געניצטע אויגען גלעזער אין קעסטעל פאר די אלטע וואס פארגעסען די בריללען אינדערהיים, אפאר איבעריגע מחזורים. דאס איז דאך די איינציגעגע אויפגאבע פון א רעבעצין וואס גייט אין א קרוין טיכעל, צוגיין צום ברעטעל קען זי דאך נישט.
דערנאך גייט זי קוקען צו אלעס קלאפט אין יענעם עק ווייבער שוהל. זי זעהט דעם אלטען ר' פייבוש ניצט די פרויען באד-רום זי שרייט אים אן גייט אייך ארויס פון דא. ביי די מענער איז פיהל, זייט נישט אזוי בייז רעבעצין שרייט ער צוריק און ער לויפט ארויס מורמלענדיג אי אפשר להתקיים.

ביי סליחות ערב ראש השנה הערשט שוין נישט די אנגעצויגענקייט ווי יענע וואך, די פענצטער זענען מער נישט פארהויכט, אידען גריסען זיך היינט איינער דעם צווייטען. און ווען נישט די לאנגע פזמונים וואלטען אפאר באקאנטע אנגעקומען שוין צום סיום.
היינט זאגט שוין מעכיל די סליחות, ער איז מער געלאסען און מאכט נישט א וועזען פון שמע קולינו ווי דער רב. יעדעס יאר קראצט ער אפיר א נייעם נוסח אויף די כי רבו עונינו'ס, איך פיהל זיך גאנץ גיט אז צוליב מיר זינדיגע דארף ער מאכען אזוינע שיינע מעלאדיעס.
א האלבע שעה איידער מען ענדיגט, הייבען שוין די זריזין מקדימין אן מיט די התרת נדרים, מיין שכן האט עס ליעב צו זאגען שטייטערהייט ווי ער ציילט א בינטעל טויזענטער'ס, אלע יאר פרוביר איך זיך ארויס צו דרייען פון אים, היי יאר איז אים געלונגען מיך אריין צו כאפען אין זיין נעץ, בין איך מיר אנטרינען בעפאר ער האט אנגעהויבען. האט ער צוגעריפען א קליין בחור'ל און אים געצוויגנען ער זאל מיט אים מאכען די התרה, דער בחור האט זיך געבעטען אז ער איז שוין א געמתערטער עס האט גארנישט געהאלפען. ווען נישט איך זאג אים אז ער איז זיך טועה מיט מיין ברידער וואלט ער מיך נאכען דאווענען אזוי באשייגעצט.

אלע גיטע פריינד ווינטשען זיך שוין 4 וואכען א כתיבה וחתימה טובה, בענטשען זיך אן אז מען זאל זיך אויסבעטען א גיט יאר. איין חבר וואס איז פון די שאקעלדיגע זאג איך, עך וועל מער מערצעשעם אויסבעטען א גיט יאר אן אזויפיל שאקלען לולב מיט מיין האנד.
אין די זעלבע צייט הייבט זיך אן א געקאלעכטץ, אלע גיטע פריינד וואס מיין סעל נוממער איז אויף זייער סעלעפון אדרעסס ביך קאלען מיך צו ווינטשען א גיט יאר, דער שכן פון קאנטרי וואס האט מיר שוין געזאגט ביים געזעגענען אז איך זאל האבען א כתיבה וחתימה טובה, קאלט ווידער און איז מוסיף אז איך זאל מיר אויסבעטען א גיט יאר, ארלעדיגט. דערנאך קאלט מיין שוואגער און די מומע.

א זיס יאר פאר אלע אידישע קינדער


תוקן על ידי - נאטורליך - 03/10/2005 21:54:13

אפילו איך דערווייטער זיך פון צו באטאפען די טשיקענ'ס מיט די רויע האנד, האב איך א פארגעניגען צו אבזערווירען די גאסען ווי קינד און קייט באפריינדען זיך מיט די כפרה'לעך און ווערען מיט זיי פאניע בראד. אזוי ווי די באבעס מיט זייערע דינסט שטייענדיג אין שטאל אין דער אלטער היים. איין כפרה איז אריין געלאפען אין א דערנעבענדיגען בעקעריי, א צווייטע איז שיעור נישט ארינטער געלאפען דעם מאנסי באס.

צום גדלי'ה, די וויליאמסבורג'ע מאמעס טוען אן די קינדער שבת'דיג, מען מאכט זיי פריש די פיאות, די אינגלעך און מיידלעך אנגעטוען "מעטשינג", מען רופט די חבר'טעס מיט די חב'רטעס חבר'טע און מען גייט מאכען דעם גרויסען טריפ וואס הייסט שלאגען כפרות. ווי עס וואלט געווען מיטעל נאכט, די גרעסטע קערידש שלעפט מען ארויס לכבוד די כפרות צערעמאניע.
נאך אין קאנטרי האב איך געהערט ווי איין אידענע ווייזט פאר א צווייטע די מציאות וואס זי האט געקויפט, און זאגט דאס וועט מען קענען אנטוען צו כפרות שלאגען אדער חול המועד.

מען שלאגט און פאכעט מען דרייט און קאפעט. איך זעה ווי אן אלטער מאן שלאגט איבער זיין אלטישקע, זי שרייט אז דאס קוויטשעריי פון הין גריזעלט אין די אויערען און טוט איר צוטומלען אז זי קען נישט זאגען די תחינה מיט כונה, דער מאן זאגט זי וועט יוצא זיין צו פארענדיגען אינדערהיים, זי גייט נישט איין און סי יו"ט אינדערוואכען.

א אינגעל'ע שטייט אויף א מילך קעסטעל און די הויעכע מאמע בייגט זיך אנידער, דאס געטריי קינד דרייט איבערען טיכעל און לאכט הויעך. ווען דאס הינדעל האט אן געגאסען די מאמע'ן האט זיך דאס געלעכטער אפגעטון. אלע ארומיגע זענען זיך צולאפען.

א בחור טראגט א היים פאר די מאמע -די קימפעטארען- א הינדעל אין א גרויסע ברוינע חלה בעג. דער אלטער בחור וואס ארבייט ביי די כפרות פאר 4 דאללאר א שעה ווארענט אים אן ער זאל איר צוריק ברענגען אן א פעלער. "מאך א לאך זי זאל קענען אטעמען שרייט ער אים נאך". אויפען וועג צולעכערט זיך דאס פאפירענע בעג פון דעם רעגען און ער מיז נעבעך טראגען דאס הינדעל מיט די צוויי הענט, דער היט פליעט אים צו יענער זייט גאס, א אינגערמאן דערבארימט זיך און טוט עס אים אן.

די כפרות קוויקעריי הערען זיך פון עק וויליאמסבורג ביז אריבער דער בריק, א גרופע קינדער לויפען ארום פון איין כפרה צענטער צום צווייטע, ווען זיי באמערקען אז איינע פארגעסט צו שטויסען, שפרינגען זיי גראד צו מיט א פלינקייט צו אריין כאפען די מצוה, א שטויס צו געבען מיט די לינקע פיס ווי דער רבי אין חדר האט אנגעזאגט. ביז די גרויסע טרייבען זיי אוועק.

חנה'לע פרעגט מיך פארוואס די טשיקענ'ס קוואקען אזוי? און אויב זיי האבען שכל אז מען גייט זיי שחט'ן. דערנאך זאגט זי פאר משה'לען, זיכער שרייען זיי אויף די וואס טראגען מיט'ן עירוב.

ביי דער כפרות צוזאם-קום שמועסען די אידענע'ס דורך וואס מען האט שוין געקאכט פאר יו"ט, וויפיל סוועטער'ס און קליידער מען האט שוין געקויפט אויף שמחת תורה. אלע זאגען אייניג "איך בין שוין פארטיג". ווי צוויי וואכען פאר פסח, קיינער וויל נישט מודה זיין אז דאס פריזער איז נאך ליידיג, די בהמה וואס דער בוטשער גייט לאזען שחט'ן פאר פלייש אויף יו"ט איז נאך ניטאמאל געבוירען. ווען מען זאל קען אפשטיפען סוכות אויף א וואך ווי מען רוקט פאראויס דעם זייגער וואלטען אלע געשטיפט מיט די צוויי האנד. אבער פאר די גאס זאגט מיין שכן'טע אז זי האלט שוין ביים 7'טען פלאש קאמפוט און די שוועגערען רימט זיך אז זי האלט ביים צוענדיגען די לעצטע שטערען פאר די סוכה.
מיין שוויגער - וואס מיינט אז סע גייט מיך אסאך אן- זאגט מיר אז זי האט שוין דער גאנצער יו"ט אין פריזער. זאג איך איר דעמאלס קום איך נישט צו קיין סעודה, כ'האב ליעב פרישע עסען.

ווי אלע יאר נעם איך ארויס דאס אמערסטען צוקנייטשער צעהנער פון טאש און דריי ארום דעם קאפ, איך באשטיי אז פרעזידענט העמילטאן אויפ'ן בילד זאל זיין א כפרה, איך גיב אים אפילו א שטויס אויף די גרויסע אויגען ברעמען. וואס א נפקא מיני' צו איך גיב לייזען דעם שוחט צו מיין שכן א כולל אינגערמאן וואס האט שוין פאר 2 יאר צוריק געהאט אריבער 10 קינדער, ביידע צופליקען עס וואס גיכער און ביידע דארף עס וויכטיגער פון מיר.

אויב א גאנץ יאר בין איך נישט אין דער שטאפעל פון עסען גלאט לשם מצוה, אויך נישט פון די וואס זאגען הריני אוכל שלא לשם הנאת גופי. ערב יום כיפור איז פארט א מצוה צו עסען, פשוט עסען ווייל אזוי האט ג-ט געבאטען. איך פרעג די סענדוויטש מאכער'קע ביים רעסטוראנט פארוואס איז די קאווע ארויף מיט א ניקעל? זאגט זי ווייל געז איז ארויף. זי גיבט צו, אז היינט איז א מצוה צו עסען פונקט ווי מצות פסח ביינאכט, זאל איך זיך לאזען באצאלען פאר די מצוה פרייליכערהייט.

מען גייט זיך נאכאמאל ווינטשען ביים שוויגער און עלטערען, אלע זיפצען אינטער און ווינטשען א גרינגען תענית. שכינות קאלען ווידער איבערבעטען אז מען האט געלייעט א באטעל מילך צו דזשוס און נישט אפגעגעבען. אינגע פארלעך שלעפען זיך פון איין עק וויליאמבורג צו די אנדערע אריין כאפען א ברכה פון די עלטערען. מען עסט שוין די מפסקת מיט א קלאפעדיג הארץ. די הענד לייג איך ארויף אויף די קעפאלעך פון די נשמה'לאך, זאל דער אויבערשטער אונז גיבען כח זיי צו בענטשען ביז'ן טיפע עלטער ווען זיי וועלען קומען מיט זייערע קינדער און אייניקלעך געזינט און פריש.
איך גאלפ אראפ שנעל די טרויבען מיט אבעקאדע איידער דער פייפער צעשרייט זיך, איך טרינק די ניין שלינגעס וואסער, טוה אן די פאפאטשען וואס איך האב נאך פון שטאפיר און מען לאזט זיך ארויס צום שוהל מיט'ן מטה לוי און דער טלית בייטעל.

מיט'ן טלית און קיטעל זיץ איך מיר איינגעהילט אינעם קאלטען שוהל אויף די הארטע באנק, פון צווישען די עטרה שטיפ איך ארויס דער שפיץ נאז ווען אלע קרעכטצען ביי תפילת זכה, ווען די אידען וואלטען געזאגט תפילת זכה איינמאל א חודש וואלט די וועלט געהאט א שענער פנים. אלע יאר דאנק איך באזינדער דעם רבוש"ע אז איך קען נאך נישט זאגען די איינגערינגעלטע ביי תפילת זכה. זאל דער אייבערשטער אונז אלע פארצייען.
דער רב באווייזט זיך באקליידט און ווייסען ווי א כלה, ער סודות'ט זיך מיט'ן גבאי און מען באשליסט צו שיקען ר' חיים דוב דער פרנס צו עפענען דעם ארון קודש. מען וועקט אים אויף פון זיין דרימעל אבער ער פריידט זיך אז מען האט אים אויסגעקליבען צו דעם בכבוד'יג פאסטען. א כל נדרי פחד הענגט אין די לופט, די אנגעגעסענע שליקערצען שטיהל ארויס די סעודה המפסקת און ציילען אפ וויפיל בלעטלעך עס איז פארבליבען אין מחזור אויף היינט נאכט. די כל נדרי דרשה איז מער ווייניגער די זעלבע ווי דאס לעצטע יאר, אלע קענען דאס שוין אויסענווייניג.

אינטער מיר זיצט דאס יאר ר' בערל, זייט פארגאנגענעם שבועות ווען ער האט פארלארען דעם טאטען האט ער זיך היינט צום ערשטען מאל פארגינט א שטיקעל זייף זיך ארום צו וואשען לכבוד דעם הייליגען טאג. דער קיטעל איז אים נאך פוירפעל מיט גרעיפ דזשוס פון פסח. אלע יום כיפור'ס ברענגט ער שמעקעדיגע געווירצען אין שוהל אריין צו זיין פון די מזכה את הרבים, דאס יאר האט ער איינגעהאנדעלט קליינע גלעזערנע באטעלעך מיט פעפערמענט און אמערעטאוי, איין פלעשעל האט געהאט דעם טעם פון שווארצע ליקעריש. א צווייטע פון גרינע ציין פאסטע. ווען עס איז נישט יום הקדוש וואלט איך געברענגט פון די פרוי'ס קאבינעט אביסעל ספאק-ליז-קאליברוין, זאלען אלע אידען הנאה האבען. איטליכע האלבע שעה שיקט ער ארויס זיינע אינגלעך צו טיילען שמעק פאר אלע מתפללים. דאס גאנצע שוהל ווערט פארוואנדעלט מיט שארפע ארוימע, אלע זענען מבינים אויף די טאבאק, מען שמעקט אריין ביז די געהיסאכטץ הייבט זיך אן אויף א גרויס פארנעם. די קינדער לייגען טאבאק אויף פאפיר און דאס גאנצער שוהל שמעקט ווי א קרעטשמע אין דער אמאליגע צייט. א באזינדערע מערכה האט ער מיט'ן אתרוג אדער לימאנע וואס ער שטיפט אריין בשמים נעגעלעך און אלע זייטען עס שמעקט פון קטורת, איך האב אים געבעטען ער זאל מיר פארקויפען דעם אתרוג איך זאל קענען דערמיט שלאגען די ד' מינים איז ער געווארען אינגאנצען בשמחה. ער איז פון די וואס נעכטיגען און שוהל.

ווי דער "קאונט-דאון" צום ספאטניק, ציילט ר' בערל'ס בחור'ל חיים ווילאנג עס איז ביז'ן זמן פון מוצאי, יעדע שעה רוימט ער מיר אריין אין אויער נאך 5 שעה, נאך 4 שעה פארבליבען, ביי נעילה זאגט ער שוין נאך 20 מינוט, נאך 4 3 2 און מען בלאזט שוין די תקיעה און מעריב'ט מיט גרויס שמחה. דער שאטעל הויבט זיך צום ספעיס, ער לויפט ארויס פון שוהל ווי א אפגעביסענער פון א שלאנג ווען ר' בערל שרייט אים נאך גרייט אן די הבדלה.


א סוכה'לע א שיינע, עס איז נישט מיינע.
מען שטעלט אויף א ברעט און עס פאלט אנידער, איך מאך א שלאק עס פליהט אריבער צום פארטש פון שכן יענע זייט גאס, איך רעד צום אויבערשטען קלארע דיבורים, ווילסט א סוכה? שטעל אפ דעם ווינט! ווילסט איך זאל שאקלען לולב? שיק צו א שיינער ארבעה מינים אן קונצען, און ער הארכט זיך צו צו מיר. פון אלע עקען גאס הערט מען די האמער קלאפערייען ביז פארטאגס. די סוכה ווערט פארטיג צום זמן, אויפגעהאנגען די אתרוגים מיט עפעל, די האניג גלעזעלעך מיט מעהל. שטערען'ס איינגעוויקעלט אין פלאסטיק. די קראצמעך לייט'ס בלינקען ארום די סוכה סיסטעמאטיש. דער ווינט בלאזט אלעס אוועק אפילו די געלט פון טאש פליהט ארויס איידער איך קען זי אפציילען.

מיין מנהג פון זייט די חתונה, איז צו קויפען אן אתרוג און לולב אויפ'ן אויסקוק, וועלכער אתרוג עס קוקט אויס שיין, קאלירפאל און רונדיג, שמאל פון אויבען אן א בייכעל, ווערט מיינער. דער ערשטער לולב וואס שטייט גראד, איז דיק און לאזט זיך שאקלען, בין איך א קונה. איך שטעהל זיך נישט אויב ער האט א פלעק וואס קיינער באמערקט נישט, א קריץ וואס מען קען נישט זעהן נאר מיט שפאקטיווען. עס שאדט נישט אז דער לולב איז געשפאלטען דא צו דארט, דער עיקר עס זאל אויסזעהן ראש הקהל'יש. אן אתרוג מעג זיין אן קיין שום פינטעל אויב עס איז קרום קוקט דאס אויס ווי א באנאנע, איז עס צוביילט פון די זייטען מעג ער זיין פלעק-ריין איך דארף אים נישט. א לולב מעג זיין פארמאכט און כשר אפילו פאר די בריסקע אויב עס איז פיצינקע אדער אויסגעדארט הייסט ער נישט ביי מיר א שאקעל-באר, איך דארף אים נישט. און דערפאר געדויערט מיר גאנצע 10 מינוט דאס קלייבען די ארבעה מינים. און איך פיהר זי ביי די הושענות ארום דעם באלעמער רינג ווי א דער גביר פון שטאט.

איך גיי אויף דער גאס צו האנדלען פרישע נוי סוכה, ערשט קויף איך 5 קיישעלעך פאר א דאללער צו בינדען דעם לולב. דערנאך שאף איך איין א פסול'ן ארבעה מינים פאר מושי'לע. א ליבאוויטשער בחור שטייט מיט א גרויס רענצעל אין פארקויפט אתרוגים מיט פאלשע טרויבען, הדסים מיט בליטשקעדיקע נוי סוכה, איך פרעג אים וויפיל וועל איך קריגען פאר א גלאטען צוואנציגער, ער זאגט ער גיט מיר אוועק דאס גאנצע רענצעל פאר א הינדערטער ער איז אויסגעשעפט און הינגעריג, און האט נישט מער קיין כח צו שטיין אויף ליע עוועניא אין דער גאס רעגען. ער פארציילט אז ער קומט פון כפר חב'ד און האט נישט ווי יום טוב צו מאכען, איך האב אהיים געברענגט עסען צו אונז אין די סוכה, ער האט געזאגט אז ער האט אין זיין לעבען נישט געגעסען אזוינע געשמאקע מאכלים ער וויל ביי אונז בלייבען ביז נאך סוכות. און שוהל האבען מיך די חברים מקנא געווען מיט מיין סוכות'דיגען אורח.

די ליכט ברענען שוין אין די סוכה, דער בענקעל אויבען אן איז גרייט פאר אברהם אבינו, ער זאל נאר קומען. און מען לאזט זיך אין שוהל אריין צו הערען פון אלע מתפללים זייערע מעשיות וויאזוי שווער עס איז אנגעקומען דער סוכה געבויעכטץ, א מאנגעל און לולבים, די שוויגער האט א קליינע סוכה, דער בעה"ב צאהלט נישט אויף יו"ט.

אין די סוכה הערען מיר אלע יאר די נייע ניגונים פון די שכינים, די געשרייעריי פון די מאמעס, ברענג אריין לעפלעך, טראג ארויס די טעלער, כ'האב נישט קיין פלאץ צו זיצען, די זיפ איז קאלט, די סאדא האט זיך אויסגעגאסען, מען האט פארגעסען די האניג. אא"וו.
איין פזמון זענען מיר געוואונט צו הערען אלע יאר פון די שכנה אינטען, "מרדכי מאיר זיץ איין ווייל די כאפסט א פראסק", פון ווען ער איז געווען 3 יאר ביז איצט וויל מענדל מאיר נישט זיצען שיין. מושה'לע ווארט שוין מיט א שמייכעל זייט די ערשטע נאכט סוכת אויף די געשריי, עס האט נישט געשפעטיגט צו קומען. נאך די פיש הערט זיך דער בת קול קלאר און דייטליך "מענדעל מאיר זיץ איין ווייל די כאפסט א פראסק" און מיר אלע פלאצען אויס אין א הילכיג געלעכטער. אפאר מינוט דערויף "מענדל מאיר עס אויף דאס פלייש ווייל די כאפסט א פראסק"
דער כולל אינגערמאן פון אויבען האט אויך דאס יאר א נייער ניגון אויף אתה בחרתנו. לישב בסוכה האט ער געזאגט מיט א געשטיקט קול און צו מיין אושפיזא האט ער געשיקט מיט זיין מיידעלע צוויבעל קיגעל מיט ביער, כ'האב ביידע נישט ליעב.
די גרינפעלד'ס האבען זיך אסאך אנגעהערט מיט שוועקי ווייל נאר זיינע ניגונים זינגט מען דאס יאר. איך שריי אריבער צו מיין חבר און שכן אז ער מען קען בענטשען מזומן ער ענטפערט נישט, זיכער איז ער שוין אינטער די דאכענע.

כדי מען זאל נישט אויסטוישען דעם רב אינטערען טלית מיט איינעם פון די אנדערע מתפללים , שאקעלט דער רב אונזערע מיט 6 אדער 10 הדסים, שלעפט דאס שווערסטע אתרוג. סוכות איז ביי אים גאר א געהויבען יום טוב, ער סערווירט זיין געמיינדע מיט שטאלץ. פארציילט סוכות'דיגע מעשה'לעך פון צדיקים, גלעט די קינדער אין די בעקעלאך, ביי הלל זינגט ער א ניגון וואס דער טאטע זכרונו לברכה האט מקובל פון זיין עלטער זיידען אז די לויים האבן דאס געזינגען אין צווייטען ביהמ"ק.
די הושענות, אוי אויף די הושענות ווארט ער שוין זינט פאר א יאר שמיני עצרת. טייכען טרערען קייקלען זיך אראפ אויף זיין גאלדענע בארד פון גרויס פרייד אז דאס גאנצע שוהל ווארט אויף אים צו זאגען איטליכען הושענה אין די קליינע קינדער שטייען אויף די בענק צו כאפען א בליק וויאזוי דער רבי טראגט דעם ספעציעלען הושענה זאגער אין איין האנד, און די 4 מינים אין די אנדערע. יעדער הושענה למענך זאגט ער שטייט ווי איינער וואס האלט אן א הייסער טעלער זיפ מיט א פעסטקייט. די רעבעצין שטייט פון ווייבער שוהל מיט'ן טאשטיכעל און פארלאזט נישט ווייניגער טרערען אז דער טלית זאל זיך נישט אראפ גליטשען און די נאז זאל אים נישט קראצען, אלעס זאל דורך גיין מיט'ן רעכטען פיס ביז די ענדע.

מעכיל דער חזן דאווענט היינט אויך זייער רואיג, קענטיג עס ווארט אים אפ פיינע בהמה פלייש אינדערהיים. צו דער זעלבע צייט באקוקען אלע די אנדערענ'ס אתרוגים, ווי עס וואלט געווען א אתרוגים מארק, אויב האט איינער א שיין אתרוג טוען אים אלע קאמפלימענטירען, איך וואלט אויפגעשריבען אויפ'ן אתרוג ביקסעל אין ענגליש. "דאונט דזשאדז מי ביי דע אתרוג".
מען זאגט שוין למען דעת דער גבאי האט שוין פארקויפט אלע עליות און מושה'לע דערמאנט זיך צו שאקלען לולב. איך שיק אים צו די סוכה מיט'ן אתרוג אין איין האנט, דער לולב אין די צווייטע איך ווארען אים אן ער זאל עס צוריק ברענגען גאנץ און קיינעם נישט אויסשטעכען דערמיט די אויגען, זאגען ערליך די ברכה מיט'ן שהחיינו. 15 מינוט דערויף איז ער צוריק אן דעם לולב ער האט עס איבערגעלאזט אין די סוכה ווען א אינגעל האט אים גערופען קוקען אויב עס איז דא באווארפען'ס אין ווייבער שוהל.

דער שמחת בית השואבה האט זיך שוין אייגענטליך אנגעהויבען זונטאג פאר יום טוב, ווען איך האב נישט געפענט דאס געשעפט (מיין ביזנעס) זונטאג און נישט ערב יו"ט, אזויפיל מעג איך דאך טוען אז מען גיט מיר איבער די הערשאפט אויף א פאר וואכען.
די מיטארבעטער ווילען איך זאל בלייבען בעה"ב כאטש ביז נאכ'ן חנוכה באונעס.
מיר האבען אנטייל גענומען אין דעם שפאציר אויף די וויליאמסבורגע גאסען און אריין געבליקט ביי אלע רעבעלעך אין די סוכה, מאנכע האבען גרויסע שטערען וואס די חסידים האבען מנדב געווען, זיי שרייבען די נאמען און מאמע'ס נאמען דארינטער. איין רעבעצין וואס האט געשמעקט אז מיר קומען נאר זעהן צו מען שלאפט שוין דארט איז אונז נאכגעלאפען פרעגען צו מיר ווילען נישט הייסע טיי.
הוח"מ זענען מיר געפארען קיין בארא פארק און קראון הייטס צו זעהן וויאזוי אידען זענען מקיים דעם ושמחת בחגיך, אלע רביים פירען ב"ה גרויסע טישען איינער מער צוקיקער'ס איינער ווייניגער פלייש. איינער טיילט הייסע קיגעל א צווייטער הייסע לאקשען. דער עיקר מען לאזט זיך קאסטען רבבות צו זיין דער שמועס אין גאס "דער באקארעסטער רבי האט די שענסטע סוכה און די פארענטשעס זענען פיל מיט היטען. די ווענט זענען באהאנגען מיט צוציענדע בילדער פון אלטען רבינ'ס הויז און גארטען, און פון זיין באבע'ס מציבה, אלעס הענגט אויסער פון סוכות. איך זעה ווי א טאטע שטיפט אריין א קליין שטיקעל קיגעל פאר'ן 3 יעריג אינגעל אין פיסקעל און זאגט "עס מענדי סי שריים פון רבי'ן"

געחל המועד האט מען אין בראנק'ס זאא מיט אסאך היימישע פענימער און ווייסע זאקען, ווייל דארטען האבען די קינדער אויסגעוועלט. שטייענדיג אין די ליין פרעגט א אידענע צו מיר האבען פלאטץ פאר איר מיט די משפחה אהיים צופארען. א צווייטער איד וויל וויסען אויב עס איז דא א סוכה ערגעץ ווי. א דריטער וויל וויסען אויב די קאטען קענדי האט א השגחה. ב"ה אידען האבען אלס צו זארגען.

דער זיידען העמדעל איז געווען נישט קשה, היבש סחורה איז געבאקען פון פאר פסח. שמעלצער וועט קיין דארדזש קלאאני קיינמאל נישט זיין, אפילו אין קומענדיגען גלגול. אז ער וועט זיך אביסעל מער משוגע מאכען האט ער א שאנס צו ווערען היוא גרענד. חנה'לע איז מיטגעקומען, די קינדער האבן אלע הנאה געהאט, מיט א גיט געפיהל אז איך בין מקיים א בפירוש'ער שולחן ערוך חיים אדם לשמח את אשתו וביתו. אז ביי זיי איז דאס א שפיעל גייט מען צום שפיעל. וואס העט איך געטון ווען זיי ווילען פארען קיין סעמאליע.

מען קויפט שוין הושענות פאר די גאנצע משפחה, די וואס שלאגען מיט איין כפרה פאר די גאנצע משפחה קענען לכאורה קלאפען מיט איין הושענה.
דער הימעל טוט זיך איר'ס, באגיסט אונז מיט עמערס וואסער, ווי נאר די סכך טריקענט אויס קומען די וואלקענעס צוריק, ווען און ווי זי טרעפט א לעכעל אין שלאק קומט זי אריין אין די סוכה ווי אלטע גיטע פריינט און יאגט אונז ארויס צום שטוב אריין. דער ווינט בלאזט אוועק דעם שטריימעל און באלד גריסט מען זיך מיט א גיט קוויטעל.